وقتی «انسان» را درست ببینیم، همه چیز تغییر می‌کند. تصور کنید معماری، خشت اول یک بنا را کج بگذارد. آن بنا هرچقدر هم که بلند و مجلل شود، دیواری کج خواهد بود که تا ثریا کجی‌اش می‌رود.  جهان امروز، از جمله نظام سلامت، بر پایهٔ همان خشت اول کج بنا شده است: انسان را اشتباه شناخته‌ایم.  او را صرفاً «زن» یا «مرد» تعریف کرده‌ایم. یک جسم با نیازهای مادی. درحالی‌که حقیقت انسان بسیار بزرگ‌تر، عمیق‌تر و بی‌نهایت‌تر از این تعریف ناقص است.